ชายชาวอเมริกันคนนี้
เป็นโปรเฟสเซอร์ที่ประสบความสำเร็จสูง
เขาสอนอยู่ที่คณะบริหารธุรกิจในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงมากด้านนี้

ดังนั้น เขาจึงอดไม่ได้ที่จะให้คำแนะนำสักเล็กน้อยแก่ชายชาวประมงเม็กซิกันโดยไม่คิดค่าตอบแทนใดๆ

“นี่นาย! ” ชายอเมริกันเริ่มบทสนทนา
”ทำไมนายถึงเลิกจับปลาแต่เช้าอย่างนี้เล่า? “

“เพราะผมจับปลาได้เพียงพอแล้วซิครับ ซินยอร์ “

ชาวเม็กซิกันตอบอย่างอารมณ์ดี
“พอเพียงที่จะเป็นอาหารของครอบครัวแล้วยังเหลืออีกเล็กน้อยไว้ขายด้วย

เดี๋ยวผมก็จะไปกินข้าวกลางวันกับเมีย แล้วงีบสักหน่อย
ตอนบ่าย ตื่นมาเล่นกับลูกๆ หลังอาหารเย็นผมก็จะไปร้านเหล้าดื่มเตกีล่าสักหน่อย
เล่นกีตาร์กับเพื่อนๆ
มันพอเพียงสำหรับผมแล้วครับซินยอร์ “

“นี่แน่ะ สหาย ฟังผมนะ” ท่านโปรเฟสเซอร์ด้านธุรกิจพูด
“ถ้านายอยู่ในทะเลจนถึงบ่ายแก่ๆ ละก็
นายจะจับปลาได้มากขึ้นสักสองเท่าอย่างสบายๆ
นายขายปลาที่เหลือจากกินในครอบครัว
รวบรวมเงินสักหกเดือนหรืออาจจะเก้าเดือน

นายก็จะสามารถซื้อเรือที่ใหญ่กว่าและดีกว่าลำนี้ แล้วก็จ้างลูกเรือด้วย

ทีนี้ นายจะสามารถจับปลาได้มากขึ้นถึงสี่เท่า
คิดซิว่านายจะทำเงินได้มากขนาดไหน!

ภายในปีหรือสองปี นายจะมีเงินลงทุนซื้อเรือหาปลาลำที่สอง
แล้วจ้างลูกเรืออีกทีม

ถ้านายทำตามแผนธุรกิจนี้นะ
ภายในหกหรือเจ็ดปีนายจะได้เป็นเจ้าของกองเรือประมง
ขนาดใหญ่ที่น่าภาคภูมิใจยิ่ง ลองวาดภาพดูซิ
จากนั้นนายควรจะย้ายสำนักงานใหญ่ไปอยู่ที่เม็กซิโกซิตี้ หรือจะแอลเอก็ยังได้ แค่สามหรือสี่ปีในแอลเอ
นายเอาบริษัทของนายเข้าตลาดหุ้น

ตั้งตัวนายเองเป็น ซี.อี.โอ. รับเงินเดือนพร้อมผลตอบแทนก้อนงาม
หรือจะเลือกเป็นหุ้นจำนวนมากแทนก็ได้

แล้วอีกไม่กี่ปีต่อจากนั้น ฟังให้ดีนะ! นายก็เริ่มแผนการซื้อหุ้นบริษัทคืน
ซึ่งจะทำให้นายกลายเป็นอภิมหาเศรษฐี!

รับประกันเลยล่ะ!
ผมน่ะเป็นโพรเฟสเซอร์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในมหาวิทยาลัยทางธุรกิจในสหรัฐนะ
ผมรู้เรื่องพวกนี้ดี”

ชายชาวประมงเม็กซิกันตั้งอกตั้งใจฟังทุกอย่างที่ชาวอเมริกันพูด

เมื่อโปรเฟสเซอร์พูดจบ
เขาจึงถามขึ้นว่า
“ซินยอร์โปรเฟสเซอร์ครับ
แล้วผมจะเอาเงินหลายล้านดอลลาร์นั้นไปทำอะไรเล่าครับ?”

เป็นเรี่องที่น่าแปลกใจยิ่งที่ โปรเฟสเซอร์ชาวอเมริกันไม่เคยได้คิดแผนธุรกิจไกลไปถึงขนาดนั้น

ดังนั้นเขาจึงเริ่มคิดสะระตะอย่างรวดเร็วว่า คนๆ หนึ่งจะทำอะไรกับเงินหลายล้านดอลลาร์

“สหาย! เมื่อมีเงินมากมายขนาดนั้น นายก็เลิกทำงานน่ะสิ ใช่แล้ว!
เลิกทำงานตลอดชีวิตเลย

นายก็ซื้อวิลล่าเล็กๆ สักหลัง
ในหมู่บ้านที่งามราวกับภาพวาดเช่นหมู่บ้านนี้แหละ
แล้วซื้อเรือลำเล็กๆ สักลำ ไว้ออกไปตกปลาในตอนเช้า
กลับมากินอาหารกลางวันกับเมียได้ทุกวัน

งีบสักหน่อยโดยไม่มีอะไรต้องกังวล ตอนบ่ายก็ใช้เวลาอย่างมีคุณภาพกับลูกๆ
ของนาย

หลังอาหารเย็นก็ออกไปเล่นกีตาร์กับเพื่อนๆ ที่ร้านเหล้า
ดื่มเตกีล่าเสียหน่อย
ใช่แล้ว
ด้วยเงินมากมายขนาดนั้น เพื่อนเอ๋ย
นายก็เลิกทำงานแล้วก็ใช้ชีวิตให้สบายไปเลย”

“แต่ซินยอร์โปรเฟสเซอร์ครับ
ผมกำลังทำทุกอย่างที่ว่านั้นอยู่แล้วนี่ครับ”

…………

:จาก forward mail ขยันส่งกันดีจริงๆ

ก๊อบมาจาก อาวุโสtomwork’ อีกทีครับ

เอ้า…เขียนก็เขียนไหนๆก็ทำblogแหระ มันก็ต้องเขียนก่อนเป็นธรรมดานะ

ไม่ได้โผล่หัวไปเข้าแถวหน้าเสาธงมานานละ เพราะนั่งอ่านบทความที่ไม่รู้แมวที่ไหนบ้างเขียนไว้

อ่านไปอ่านมาตัวเองก็พอจะมีมือมีตีน ก็อยากลองเขียนบ้างเผื่อให้คนอื่นอ่านแล้วเผื่อจะมีคนอยากเขียนเองอีก(ว่าไปนั้น….เพื่อ)

ก็ปกติก็พอจะมีผีมือผีตีนในการใช้คอมฯอยู่บ้าง แต่ให้ไปทำเว็บเองคงไม่ไหว

ก็เลยได้มาพึ่งWordpressที่ค่อนข้างจะเขียนได้สะดวกมือสะดวกตีนหน่อย

พอได้มุกออกมุเข้าได้ง่ายๆ

ห้าวววว…..ง่วงๆๆๆๆ

ขอไปนอนก่อนแล้วกัน แล้วจะมาอัพบ่อยๆ (เป็นการระบายอย่างหนึ่ง)

ปล.หากว่าสำนวนการเขียนกวนตีน อ่านแล้วสะเทือนใจ ขอเถอะ….

“ไปไกลๆอย่าเข้ามาอีกเลยนะ ขอร้อง “